شهرداری ها در بیشتر شهرهای بزرگ با مشکل جمع آوری زباله و انباشتن آن در مناطق دوردست , روبه رو هستند. با افزایش جمعیت شهرها , هزینه ی انجام این قبیل خدمات شهری روز به روز زیادتر می شود. در هرحال , باید توجه داشت که بخش عمده ای از زباله های شهری مانند پسماند مواد غذایی و کاغذ , زیست تخریب پذیرند. به این معنی که این مواد پس از مدفون شدن در خاک , در غیاب هوا , به وسیله ی موجودات ذره بینی به مواد ساده تری تجزیه می شوند. از تجزیه ی مواد زیست تخریب پذیر به وسیله ی موجودات ذره بینی , زیست گاز ( بیوگاز ) تولید می شود. زیست گاز به طور عمده متان و کربن دی اکسید است , اما مقادیر ناچیزی ترکیبات بدبوی گوگرد دار نیز دارد. از سوزاندن زیست گاز می توان برای تولید انرژی و نیروی برق استفاده کرد. در زباله دان های روباز , زیست گاز در فضا رها می شود.

متان هم مانند کربن دی اکسید , یک گاز گلخانه ای است , با این تفاوت که اثر آن حدود 25 برابر اثر کربن دی اکسید است. از این رو بهتر است به جای متان موجود در زیست گاز , فرآورده ی سوختن آن , یعنی کربن دی اکسید وارد هواکره شود .